اللهُمَ فكِّ كُلِ أَسير
باعقل، آب عشق به يک جو نمي رود***بیچاره من که ساخته از آب و آتشم
دی شب سرم به بالش ناز وصال و باز***صبح است و سیل اشک به خون شسته بالشم
پروانه را شکايتي از جور شمع نيست***عمری است در هوای وصل تو می سوزم و خوشم
خلقم به روی زرد بخندند و باک نيست***شاهد شو ای شرار محبت که بی غشم
باور مکن که طعنه طوفان روزگار***جر در هوای زلف تو دارد مشوشم
سروی شدم به دولت آزادگی چو سر***با کس فرو نیاد این طبع سر کشم
دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان***لب می گزد چو غنچه ی خندان که خامشم
هر شب چو ماه به بالين من بتاب***ای آفتاب دل کش و ما پر يوشم
گر زیر پیرهن شده پنهان کنم تو را***سحر پری دمیده به پیراهنت کشم
لب بر لبم بنه به نوازش دمی چو نی***تابشنوی نوای غزل های دل کشم
ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار***اين کار توست من هم جور تو می کشم
آن دست های بی سرانجام
لبخندهای روبه فردا را
از شاخه چیدند
وسیب های سبز
در باغهای رو به باران
بر خاک افتادند
تنها
رگ برگ های رو به زردی را
از چشم ما دیدند
قیصر امین پور
